גופי ~ נשמתי ~ כבודי ~ רכושי - חנאן אבו חוסיין בתערוכת יחיד

  

   22.2.20  -  4.1.20

אוֹצרוּת: ענת לידרור

לאירוע חי ומתפתח כאן

לאלבום התמונות של התערוכה כאן

תערוכת יחיד של חנאן אבו חוסיין, הכי קרוב למשפחתה, לאמה, להיכן שנולדה, אום פחם. באותה אום אל פחם, נחסמו הכבישים לא מזמן בהפגנות החברה הערבית (עם קומץ יהודים) כנגד האלימות בחברה הערבית ואזלת ידה של המשטרה.
בהפגנות אלו בלטו נשים, הרבה מהן אפילו מבוגרות, שבחרו לצאת לרחוב כדי להשמיע, בבירור הפעם, את מחאתן על האלימות הזו, אלימות הפוגעת גם בבניהן וגם באחיותיהן, אלימות שנגמרת באופן חד צדדי, בלתי הפיך.
התערוכה מציגה את הפרק השלישי בטרילוגיית התערוכות בגלריה גבעת חביבה לאמנות, בשנה האחרונה, העוסקות במחאה נשית על השלטון הכוח והסמכות של החברה הגברית; בחברה היהודית, בחברה הערבית, בעולם.
המציגות בטרילוגיה הזו, בראשם אבו חוסיין, מנכיחות כולן כי זהו מצבן של הנשים, עדיין, בשנות האלפיים ועשרים.
זה לא עבר; זה לא נגמר; זה נמצא ובמקומות רבים, באופן החמור ביותר. עדיין שולטת תפיסת הרכוש והכבוד, עוד שולטים הפטרכיאליזמים למיניהם. חנאן מדברת על רצח נשים ורצח בכלל, אלימות בחברה הישראלית ואלימות בחברה הערבית, אלימות גברית. היא מדברת גם על נשיות ועליה ועל כל אישה שמותר לה שתעשה כרצונה.
היא מציגה עבודות מיצביות ווידאו ארטיות בחלל; תחושת גופה והחוויה הפרפורמרית גם הן נוכחות בחזקה.
היא בונה אל תוך החלל הזה, בתוך הגלריה, בלב המרכז המשותף לאמנות הנמצא בתוך גבעת חביבה הנמצאת בפתח ואדי ערה, בישראל: את חזיות הבטון שקפאו, את הגרביונים שנמתחים, את החוטים והשמיכות שלרגליהם, את העפרונות הארוגים ואת הסכינים המחודדים. היא בונה את עצמה ביחסים בין החומרים לגופה במפגש של אישה עם הגדרת גבולותיה.
 _________________
 
פתיחה: 4.1.20 -  11:00, בפתיחה, קבוצת מחול כרמלה החיפאית תופיע ביצירה אסקלווה מאת הכוראוגרפית דורון רז.


   צילום: צביקה תורן

מיקום: גלריה GH גבעת חביבה לאמנות
נעילת התערוכה: 22.2.20
         ______________________________________________________________________________________
 
يسعدنا اعلامكم بافتتاح معرض جديد في جاليري GH جبعات حبيبة للفنون
جسدي ~ روحي ~ شرفي ~ ملكي
حنان أبو حسين في معرضها الفردي

   22.2.20  -  4.1.20

القيّمة: عنات ليدرور

مع بداية العام الجديد 2020 سوف نفتتح المعرض الفردي للفنّانة حنان أبو حسين، في أقرب مكان لعائلتها، والدتها، ومكان ولادتها، أم الفحم. مؤخرًا تم اغلاق الشوارع في أم الفحم بسبب مظاهرات المجتمع العربي (بمشاركة قلة من اليهود) ضد العنف المستشري في البلدات العرب وتقصير الشرطة. برزت في تلك المظاهرات مشاركة النساء، معظمهن من كبار السن، واللواتي اخترن الخروج إلى الشوارع لأول مرة من أجل اسماع صوتهن واحتجاجهن على هذا العنف الذي يصيب ابناءهن واخواتهن، العنف أحادي الجانب الذي ينتهي بنتائج غير قابلة للتغيير.
يقدم هذا المعرض الفصل الثالث من ثلاثية معارض جاليري جبعات حبيبة للفنون في السنة الأخيرة، والذي تتناول احتجاجات النساء ضد مجتمع الرجولة، في المجتمع العربي وفي المجتمع اليهودي وفي العالم.
جميع المشاركان في هذه الثلاثية، وعلى رأسهن حنان أبو حسين، يتفقن مع جميع مقولات المعارض الثلاث ويستحضرن وضع النساء المؤلم الذي ما زال قائمًا حتى الآن، في العام الفين وعشرين. هذا لم يتوقف؛ ولم ينتهي؛ وهو موجود في العديد من الأماكن بشكله الأكثر خطورة.
معتقدات الملكية والشرف ما زالت مسيطرة، وما زالت الوصاية الأبوية  مسيطرة على مختلف أشكالها. تتحدث حنان عن قتل النساء وعن القتل بشكل عام، العنف في المجتمع الإسرائيلي والعنف في المجتمع العربي، عنف الذكور. ولكن ليس فقط، فهي تتحدث أيضًا عن المرأة وإليها. عن المرأة وحقها بفعل ما ترغب به.
يتضمن معرض حنان أبو حسين أعمالًا تركيبية والفيديو آرت؛ أحاسيس جسدها وتجربة الأداء يحضران في المعرض بشدة. فهي تبني في داخل هذا الفضاء، داخل الجاليري التي تشكل المركز المشترك داخل جبعات حبيبة في وادي عارة، في إسرائيل، تبني جبهات الإسمنت التي تجمدت، الجوارب المشدودة، الخيطان والحرامات تحتها، وأقلام الرصاص والسكاكين الحادة. تبني ذاتها في اللقاء مع المواد المختلفة والذي هو أيضًا لقاء مع جسدها، لقاء المرأة مع تعريف حدودها.
__________________________________

الافتتاح: 4.1.20 -  11:00, مجموعة الرقص كارميلا الحيفاوية تعرض العمل أسكوالا لمصممة الرقص دورون راز.

المكان: جاليري GH جبعات حبيبة للفنون
___________________________________________________________________________________________
 
The GH Art Gallery presents:
My Body ~ Soul ~ Honor ~ Property
Solo show by Hannan Abu-Hussein

January 4 – February 22, 2020

Curator: Anat Lidror

A solo exhibition by Hannan Abu-Hussein, closest to her family, her mother, where she was born, Umm al-Fahm, where the roads were recently blocked, by Arab demonstrators (accompanied by a handful of Jews) protesting against violence in the Arab society and the police's failure to act.
One thing that stood out in these demonstrations was the presence of women, including many older women, who chose to take to the streets to clearly voice their protest over this violence, violence that harms both their sons and their sisters; unilateral, irreversible violence.
The exhibition constitutes the third chapter in the trilogy exhibited at the GH Art Gallery over the past year, which deals with female protest against male society in isreal - In the Jewish society, in the Arab society not and in the world.
All the artists showcased in this trilogy, especially abu-Hussein, look bravely and bring up different aspects in different and conclude that this is still the state of the men or better Sayed: manhood and therefore, the this still is the state of women, in the 21st century at 20-20.
It is not over; it is found in many places in the worst possible way. Society is still dominated by the perception of property and honor; it is still under the rule of the patriarchy.
Hannan talks about the killing of women and about murder in general, violence in the Israeli society and violence in the Arab society, male violence. She also speaks to the woman and to \ about her self;
About the woman who is allowed to do as she pleases, the woman that does what she wishes without permission from a manly force.
She presents installations and video art in the gallery space; her sense of body and the performance experience are strongly present.  Into this space, inside the gallery, which is the heart of the collaborative art center, that is in Givat Haviva, in Wadi Ara, in Israel, she builds the frozen concrete bras, the stretched tights, the threads and blankets at their feet, the woven pencils and the pointed knives.  She brings herself in the encounter with a wide range of materials but actually with her own body. It is, we could say, the encounter of a woman with the definition of her own boundaries.
_______________________

Opening: Jan. 4, 2020  at 11 a.m.

On the opening The Haifa-based dance group, Carmella will perform Esclava by choreographer 
Doron Raz.

Location:  The GH Art gallery
____________________________________________________________________
 
גלריה GH - גבעת חביבה לאמנות  جاليري GH جبعات حبيبة للفن –  The GH Art Gallery 

שעות פתיחה - ساعات الافتتاح  Opening Hours 
ראשון - חמישי  الأحد - الخميس   16:00 - 9:00  SUN-THU 

שבת  السبت  14:00-10:00  SAT
לפרטים נוספים: טל': 04-6372824 |   artgvha@givathaviva.org.il
 
  ____________________________________________________________________________

גופי ~ נשמתי ~ כבודי ~ רכושי 
חנאן אבו חוסיין

מיצב – מיצג – גוף

ללא כותרת, 2019, טכניקה מעורבת

כדי להבין לעומק את האמנות של חנאן אבו חוסיין, שווה להתעכב על כמה נקודות ציון בחייה ומהיכן צמחה.

חנאן, ילידת 1972, נולדה וגדלה באום אל פחם, מחד, גדלה עם חופש גדול;
כבת יחידה לאחר ארבעה בנים, קיבלה את האפשרות לצייר ולצייר עם כל הצבעים שרצתה.

בתיכון כבר ידעה שרוצה היא ללמוד אמנות.
מאידך, הרעיון שלא קסם למשפחה דרש את הסכמתה אך זו לבסוף "הסכימה" על לימודים במכללת יזרעאל.

משם כבר המשיכה חנאן את דרכה הלאה והמשיכה ללמוד וללמוד במוסדות אקדמיים שונים, ביניהם בצלאל.

במקביל פיתחה באופן רחב את הכיוון החינוכי ופעלה בתחילה, בשכונת עיסאוויה במזרח ירושלים, שם היא מתגוררת וחיה עד היום ובהמשך במקומות נוספים. כבר כאן ניתן לזהות אילו שני כוחות חזקים פעלו ופועלים בתוכה.

ללא כותרת, 2019, רדי מייד

חנאן עוסקת בגוף, בגוף שלה ובגופים של עוד נשים רבות. מורחת ומתכסה, מתלכלכת ועובדת, פועלת, עם מוטיבים קולקטיבים של החברה הערבית, של מעמד הפועלים, של חומרי אפייה מן המטבח.
היא נעה במעגלים: הערבייה, הפועלת, האישה. גם את מיצביה היא בונה בעצמה, לגמרי בעצמה.

כשהגיעה לבנות את מרחבי התערוכה, הביאה עמה את כל כלי עבודתה ואת מלוא צידתה המכילה אינסוף חומרים:

חוטים, מחטים, שמיכות, חזיות, גרביונים, שיער, סכיני גילוח, חולצות גברים, עפרונות, בטון, בלטות... 
גם הם, ממשיכים לשלוח עוד מעגלים ואדוות.  

החומרים שלה מגיעים בהמונים. האחד הוא חלק מגדול, אחד מתוך ההמון, אנונימי.
אין לו קיום עצמאי. לחנאן יש.

השפה הנשית שלה נבנית כל פעם מחדש, אינטואיטיבית ועם זאת מחשבתית באופן מוקפד, אל החלל, אל המקום.
כל מיצב, חומר או מחשבה הופכים שזורים בתקרה, בקיר, במרחב.
לעומתה, מתקיים הקו הישר, הגריד המתוח. ממוסגר, סגור, מוקפא בבטון, גברי.

I am and she  (אני והיא), 2019, טכניקה מעורבת

היא עצמה כבר לא שייכת לאף אחד. כך יצרה את עצמה.

אך בחלל היא מעוררת גם את אלו שאינן היא ושבעומק הן גם היא.

היא מדברת את כל הסובל מיד הכוחנות והסמכות.

כאן, אבו חוסיין הכי קרובה למשפחתה, לאמה, להיכן שנולדה, לאום אל פחם.  אותה אום אל פחםבה נחסמו הכבישים לא מזמן בהפגנות החברה הערבית (עם קומץ יהודים) כנגד האלימות בחברה הערבית ואזלת ידה של המשטרה.

בהפגנות האלו בלטו הנשים, רבות מהן מבוגרות מאד, שיצאו לרחוב כדי להשמיע, בבירור הפעם, את מחאתן על האלימות הזו, אלימות הפוגעת גם בבניהן וגם באחיותיהן, אלימות שנגמרת באופן חד צדדי, בלתי הפיך. 

תערוכה זו חותמת את טרילוגיית התערוכות בגלריה גבעת חביבה לאמנות, בשנה האחרונה, העוסקות במחאה נשית על השלטון, הכוח והסמכות של החברה הגברית; בחברה היהודית, בחברה הערבית, בעולם.

המציגות בטרילוגיה הזו, בראשם כעת אבו חוסיין, מנכיחות את העובדה כי נשים, עדיין, בשנות האלפיים ועשרים

לא פורחות כפי שהן אמורות לפרוח. במקום זאת הן מכווצות, מוגבלות, מכוסות, וחבולות נפשית ופיזית.

מראה הצבה

זה לא עבר; זה לא נגמר; זה נמצא במקומות רבים, פה בבית, באופן החמור ביותר.
עוד שולטת תפיסת הרכוש והכבוד, עוד שולטים הפטריארכליזמים למיניהם.    

בתוך הגלריה, בלב המרכז המשותף לאמנות הנמצא בתוך גבעת חביבה הנמצאת בפתח ואדי ערה, הנמצא בישראל, אבו חוסיין, עם שם משפחתה שכאילו סימן גם הוא את מסלולה,  בונה את חזיות הבטון שקפאו, את הגרביונים הנמתחים פעורי פה, את החוטים האילמים, את העפרונות המחויילים ואת הסכינים המחודדים.

היא בונה יחסים בין סמלים לגוף. אישה. נשים. אנשים.
היא מתעכבת ומגדירה את גבולותיהם, אלו הנכונים בעיניה,
אני איתה.

________________________________

קבוצת מחול כרמלה החיפאית המצטרפת ביצירה אסקלווה בחלל הזה, היא תנועה. תחושה. מצב.
ספק ראשוני, ספק פוסט טראומטי.


"..בחשכת הליל שדים רוקדים. אשליה של חיזור.
חלום שבוי נודד בין פחד לאהבה  בין הנעלם למוכר"


כוראוגרפיה: דורון רז


מראה תנועה תלוית חלל- אינטרפרטציה של היצירה אסקלווה –להקת כרמלה בחלל התערוכה 

ענת לידרור, אוצרת התערוכה

____________________________________________________________________________

جسدي ~ روحي ~ شرفي ~ ملكي
حنان أبو حسين
عمل تركيبي – أداء - جسد

מראה הצבה 

بغية الفهم العميق لأعمال الفنّانة حنان أبو حسين، لا بد من معرفة بعض المعالم في حياتها والمكان الذي ترعرعت فيه.

مواليد عام 1972، وُلدت وترعرعت في أم الفحم. من ناحية، وبصفتها بنت وحيدة وُلدت بعد أربعة أخوة فقد نشأت في حرية واسعة، وحظيت بإمكانية الرّسم واستخدام جميع الألوان التي ترغب بها. منذ المرحلة الثانوية علمت أنها تريد دراسة الفنون. ومن الناحية الثانية، فإن الفكرة التي لم ترق للأسرة كانت تتطلب موافقتها، لكنها "وافقت" في نهاية المطاف على الدراسة في كليّة يزراعيل.

من الكليّة واصلت حنان مشوارها في الدراسة في مؤسسات أكاديمية مختلفة، وبضمنها كليّة بتساليل. بالتوازي مع ذلك عملت حنان على تطوير الجانب التربوي وعملت بداية في حي العيساوية في القدس الشرقية حيث تسكن وتعيش حتى اليوم، ولاحقًا عملت في أماكن أخرى. من شأن هذه المسيرة تفسير القوتين التي عملت وتعمل داخلها.

 
             פרט מתוך העבודה: ג'סאדי מילקי ואלייסה שראף אחאד (גופי אינו                       מראה הצבה, צילום: אורן תירוש                               
               כבודו של אף אחד) 2019, מיצב, גרבי ניילון . צילום: אורן תירוש

تتعامل حنان مع جسدها وأجساد العديد من النساء الأخريات. تدهن وتتغطى، تتلطخ وتعمل مع موتيڤات جمعية للمجتمع العربي، الطبقة العاملة، ومع مواد الطهي من المطبخ. وهي تتحرك في دوائر: عربية، عاملة، امرأة. تبني أعمالها التركيبية بنفسها كليًا.

عندما جاءت إلى مركز الفنون لبناء فضاءات المعرض، جلبت معها جميع مواد العمل وكامل المعدات التي تشمل العديد من المواد. خيطان، إبر، حرامات، صداري، كلسات، شعر، شفرات حلاقة، قمصان رجالية، اسمنت، بلاط. وهذه أيضًا تواصل تفكيك وارسال المزيد من الدوائر والتموجات.

חורום איברה (קוף המחט), 2014, רדי מייד, מחטים וחוטי תפירה

موادها غزيرة. الواحدة هي جزء فقط من أكبر. واحدة داخل الجماهير، مجهولة. لا يوجد لها كيان مستقل. لحنان يوجد. تبني لغتها النسائية في كل مرة من جديد، على نحو حدسي ومدروس وبحرص، في الفضاء، في المكان. كل مُنشأ، مادة أو فكرة تصبح مجدولة في السقف، الحائط، الفضاء. بالمقابل، هنالك الخط المستقيم، الشبكة الممدودة. مؤطر، مغلق، جامد في الباطون، رجولي.

Vagina, 2001-8, טכניקה מעורבת

وهي ذاتها لا تنتمي لأي أحد. هكذا شكّلت نفسها.

لكنها في الفضاء تعمل على إيقاظ أولئك اللاتي لسن هي ولكنهن في العمق هن هي أيضًا.

هي تتكلم كل من يعاني من القوة والبطش والسلطة.

هنا تكون حنان أبو حسين أقرب إلى عائلتها، إلى والدتها، وإلى مكان والدتها أم الفحم. أم الفحم التي أغلقت فيها مؤخرًا الشوارع خلال مظاهرات المجتمع العربي (مع حفنة من اليهود) احتجاجًا على العنف في المجتمع العربي وتقصير الشرطة. برزت في تلك المظاهرات مشاركة النساء، معظمهن من كبار السن، واللواتي اخترن الخروج إلى الشوارع لأول مرة من أجل اسماع صوتهن واحتجاجهن على هذا العنف الذي يصيب ابناءهن واخواتهن، العنف أحادي الجانب الذي ينتهي بنتائج غير قابلة للتغيير.

يختتم هذا المعرض ثلاثية معارض في جاليري جبعات حبيبة للفنون في السنة الأخيرة، المعارض التي تناولت احتجاجات النساء ضد سلطة القوة في المجتمع الذكوري؛ في المجتمع اليهودي، في المجتمع العربي، وفي العالم.

المشاركات في ثلاثية المعارض، وعلى رأسهن حنان أبو حسين، يستحضرن حقيقة أن النساء في عام 2020 ما زلن لا يزدهرن وينهضن كما ينبغي لهن، وما زلن مقيّدات، ومحجوبات، ومتضررات نفسيًا وجسديًا.

לא כותרת, 2018, רדי מייד, מחטים, חוטי תפירה ושמיכה

فهذا لم يتوقف؛ ولم ينتهي؛ وهو موجود في العديد من الأماكن بشكله الأكثر خطورة.

معتقدات التملك والشرف ما زالت مسيطرة،

وما زالت الوصاية الأبوية  مسيطرة على مختلف أشكالها..

داخل الجاليري، في قلب المركز المشترك للفنون داخل جبعات حبيبة على مشارف وادي عارة، في إسرائيل، تعمل حنان أبو حسين، مع اسم العائلة الذي أشّر هو الأخر مشوارها، على بناء صداري الباطون المتجمدة، والكلسات المشدودة فاغرة فاها، والخيطان الخرساء، والأقلام والسكاكين الحادة.


חולצת האסיר, 2012, טכניקה מעורבת

وهي تبني العلاقات بين الرموز وجسد المرأة. النساء. والأشخاص.

مع تعريف للحدودهم الحقيقية.

 _____________________________

مجموعة لرقص كارميلا الحيفاوية تشارك في عمل أسكلاواه في هذا الفضاء، وهي حركة. احساس. حالة. ربما أولي، ربما ما بعد الصدمة.

"... في ظلمة الليل ترقص الأشباح. وهم المغازلة.

حلم أسير يتجول بين الخوف والحب بين الغائب والمألوف..."

تصميم الرقص: دورون راز

                                                                                                                   قيّمة المعرض عنات ليدرور

להקת מחול כרמלה, פריים 1 מתוך עבודת הווידאו: אסקלווה מאת דורון רז.


                                      להקת מחול כרמלה, פריים 2 מתוך עבודת הווידאו: אסקלווה מאת דורון רז                              

____________________________________________________________________________

My Body ~ Soul ~ Honor ~ Property

Hannan Abu-Hussein

 

Installation – Performance – Body

 

מראה הצבה

To understand in depth the art of Hannan Abu Hussein, you might want to know her origins and some of the milestones in her life. Hannan was born in 1972 in Umm al Fahm, and grew up there. She was raised with a great degree of freedom. As an only daughter after four boys, she was allowed to paint and use all the colors she wished for. By the time she was in high school, she already knew that she wanted to study art. Her family, however, was not thrilled with the idea, but eventually agreed to let her attend the Yezreel Valley College. From there, Hannan went on to study at various academic institutions, including Bezalel. At the same time, she fully developed in the educational direction, initially operating in the Isawiya neighborhood of East Jerusalem, where she lives to this day, and later in expanded to other places as well. It is at this early point in her career that one can identify the two powerful forces that are operating within her.

ללא כותרת, 2019, טכניקה מעורבת

Hannan deals with the body, her own body and the bodies of many other women. She smears and covers, gets dirty and works, labors, incorporating collective motifs of Arab society, of the working class, using baking materials from the kitchen.  She moves in circles: The Arab, the laborer, the woman.  Building her installations all by herself, she came to the gallery to put up her show, with her all her tools and countless materials:  threads, needles, blankets, brassieres, panty hose, hair, razors, men's shirts, pencils, concrete, floor tiles…  They all continue to spread their own growing ripples.

Vagina (ואגינה), 2001-8, טכניקה מעורבת

Her materials come in enormous quantities. One is part of a larger whole, one of a crowd, anonymous. It does not exist in and of itself. Hannan does. Her feminine language is constantly restructured, intuitive yet meticulously and rational, going out into the space, into the place.  On the other hand, there is also the straight line, the stretched grid. Framed, enclosed, frozen in concrete, masculine.



פריים 1, 2, 3 מתוך הווידאו (בשיתוף עם חיים אדרי): ע'גינה (בצק), 2001-8, ווידאו, 4 דקות, צילום: הדס גולן


She herself no longer belongs to anyone. This is how she created herself
.

But in this space she awakens all those others who are not her; those who are, deep down, also as she is, free.

She speaks for all those who suffer from of belligerence, aggressiveness and authority.

Here, Hannan Abu-Hussein is the closest to her family, to her mother, to the place where she was born, Umm al-Fahm. Umm al-Fahm is where the roads were recently blocked by Arab demonstrators (accompanied by a handful of Jews) protesting against violence in the Arab society and the police's failure to act. One thing that stood out in these demonstrations was the presence of women, including many older women, who chose to take to the streets to clearly voice their protest over this violence, one that harms their sons, , one that harms their sisters; Unilateral, irreversible violence.

The exhibition constitutes the third chapter in the trilogy exhibited at the Givat Haviva Art Gallery over the past year, dealing with female protest against the power and authority of male society - In the Jewish society, in the Arab society, in the world. All the artists showcased in this trilogy, with Abu-Hussein now in front, prove that in the second decade of the 21st century, women are still not flourishing the way they are supposed to flourish. Instead, they are confined, covered, and mentally and physically bruised.

It is not over; it is found in many places and right here at home, in the worst possible way. Society is still dominated by the concepts of property and honor; it is still under the rule of the patriarchy.

Inside the gallery, which is the heart of the collaborative GH Art Center, which is in Givat Haviva, which is in Wadi Ara, which is in Israel, Abu Hussein, whose last name also seems to have marked her path, builds the frozen concrete bras, the open-mouthed stretched tights, the mute threads, the pencils standing in formation and the pointed knives.

She builds relationships between symbols and body. A woman. Women. Humans.
She defines their true limits, as she fills them. I am with her.



פריים 1,2,3 מתוך הווידאו: משחרה, 2017, ווידאו, 6 דקות, צילום: אן דייץ'

 _________________

The Haifa-based dance group Carmella which joins in to the space with the work Esclave,
brings a movement, a feeling, a position; possibly a primary one, possibly a post traumatic one.
"Demons are dancing in the darkness of the night. The illusion of courtship. A captive dream wanders between fear and love, between gone and familiar."

Choreography by Doron Raz

Anat Lidror, Curator



















פריים 1,2,3,4 מתוך הווידאו: ,My little country with 2 big mustaches חנאן אבו חוסיין וחיים אדרי, 2003-4, ווידאו, 9 דק', צילום: חיים אדרי

_______________________________

פרסומים:

i24 NEWS - ראיון עם אוצרת התערוכה ענת לידרור על התערוכה, הגלריה וחנאן אבו חוסיין

הארץ- תערוכות מציגות

חמושה בעדשה / ניני אטלס