'המגביה עוף'- צביקה אלטמן בתערוכת יחיד



המגביה עוּף - Flying Upward 
צביקה אלטמן - Svika Altman
אוֹצרת: ענת לידרור
15.8.20 - 4.7.20

אז זה מה שמתוכנן לנו:
בשבת הקרובה ה-18.7- 'המעגל הריק'- סדנה סופית בתערוכה

בשבת ה-1.8- שיח גלריה עם צביקה אלטמן וענת לידרור

בשבת ה-15.8- מפגש עם צביקה אלטמן בתערוכה בעקבות הספר דרך האמן
עקבו אחרינו באירוע התערוכה בפייסבוק  כאן
_____________________________________
לאלבום תמונות- כאן

בשבת ה-4.7.20 נפתחה תערוכת יחיד של הפסל צביקה אלטמן בגלריה GH גבעת חביבה לאמנות, המסכמת שנים של פיסול ומחקר בחומר וברוח, ומעל שנה של תעופה במרחבי התודעה.

התערוכה יוצרת מרחב פיסולי במנעד גדול של חומרים, מרביתם כבדים, שבאופן מפתיע יוצרים ביניהם חלל אוורירי. החומרים המשתתפים במשחק (בזלת, ברזל, שיש, אבן, זכוכית, עץ תעשייתי, פח, אלומיניום, חול, נייר, כתב) הם בעלי משקל פיזי, סגולי ורוחני. מתוך חומרי הפיסול, מן הכבדים ועד לקלים שבהם, נוצרת שירה בלתי כתובה: לאוויר, לרוח ולתעופה על מצביה השונים: טיסה, תעופה מעגלית, אנכית ואופקית, צלילה, דאייה, נסיקה. בין השורות, אלטמן בעצם משרטט קו רציף אחד בין החומר לרוח.

אביו של צביקה אלטמן היה מעובדי התעשייה האווירית שנים רבות.  צביקה עצמו מפחד מציפורים פחד בלתי מוסבר. כאן הוא מוצא עצמו מפסל אותן שוב ושוב בחומרים שונים, במצבים שונים. הוא משרטט את אפשרויות התעופה שלהן, שלנו.

אלטמן מלווה את עבודתו ביחסי גומלין הדוקים עם אוסף מקורות, ביניהם היהדות כדרך חיים תרבותית ורוחנית אותה הוא חוקר בחייו האישיים, חכמתו של רוּמי שנחשב לגדול המשוררים וההוגים הסוּפיים, דרכה הוא מתרגל ריקוד סופי מדיטטיבי, והספר פורץ התודעה משנת 1972 'ג'ונתן ליווינגסטון השחף' של ריצ'ארד באך ובו צילומיו של ראסל מונסון שנחרתו בתודעת רבים.

ספר זה היה עבור דורות שלמים מגדלור תפיסתי בנוגע לכוחה של המחשבה להשפיע על העולם הפיזי בו אנו חיים, כמו על יכולתו של השחף שבתוך כל אחד מאתנו לעוף. הוא היה גם אבן דרך בתחום תפיסת היכולת האישית להתרומם מעבר לנטיות הקונפורמיסטיות של להקה, קבוצה או חברה, ולבחור אחרת.

תפיסת האדם כבורא הבוחר את דרגת התפתחותו ולא כקרבן של נסיבות, ויכולתו האישית של כל אחד מאתנו ליצור מציאות, מגיעה אצל צביקה אלטמן מהמקום הבסיסי ביותר: הוא חוצב באבן וברזל, מכופף ומרַקֵע, חורט וחותך. תהליך היצירה מלווה בפעולות הכרוכות במאמץ פיזי עצום, עם כלי עבודה כבדים, אך לעולם לא נותר שם. מתלווה אליו טיפול מעודן המתייחס לעבודה במובנים רבים כתכשיט.

עם כל אחד מן המקורות האלו הוא רוקד ריקוד ארוך ועמוק אך מלא חדווה ואמונה.

צביקה אלטמן הוא איש גבעת חביבה. הוא עבד בה, פיסל בה, לימד בה פיסול. הוא דוגמה לאפשרות קיום של מגוון דעות שונות במרחב אחד. בעבודתו 'אחד', וידאו ארט שהינו עבודה יוצאת דופן במרחב הפיסולי, באה לידי ביטוי תפיסת אמונתו המכילה את אפשרות המחייה לכל הדתות באשר הן.
____________________________________________________________________________


الانطلاق الى الأعالي 
تسفيكا ألطمان

إن المعرض الفردي للنحات تسفيكا ألطمان في صالة GH جفعات حبيبة للفنون يُلخص سنوات من النحت والبحث في المادة والروح، وأكثر من 4 سنوات من التحليق في ثنايا الوعي.

يخلق المعرض حيزًا نحتيًا يتضمن تشكيلة مواد واسعة ومتناغمة،
مُعظمها  ثقيلة، والتي للوهلة الأولى وبشكل مفاجىء تخلق حيزًا سماوياً بينها. المواد المُستخدمة في الأعمال (البازلت، الحديد، الرخام، الحجر، الزجاج، الخشب الصطناعي، الصفيح، الألمنيوم، الرمل، الورق، الخط) هي مواد لها وزنها الفعلي، النوعي والروحانينرى من خلال المواد المستخدمة ، الثقيلة منها والخفيفة، ولادة قصيدة شعرية غير مكتوبة: للهواء، للروح وللطيران بأشكاله وحالاته المختلفة: طيران، تحليق دائري، عامودي وأفقي، غوص، طيران شراعي، تسلق. يبدو بين السطور أن ألطمان يرسم خطًا متواصلاً واحدًا يوصل بين المادة والروح.

كان والد تسفيكا ألطمان
عاملا في الصناعات الجوية لسنوات طويلة؛ أما تسفيكا فهو يخاف من العصافير خوفًا شديدًا وغير مفهوم؛ وهنا يجد نفسه ينحتها مرارًا وتكرارًا بمواد مختلفة، بحالات وبنسب مختلفة، ولكن يقوم برسم امكانيات تحليقها، تحليقنا.

أعمال
ألطمان مصحوبة بعلاقة تبادلية وطيدة مع عدة مصادر، من بينها: اليهودية كأسلوب حياة ثقافي وروحاني وهو الأمر الذي يبحثه في حياته الشخصية، حكمة جلال الدين الرومي الذي يُعتبر واحدًا من أهم الشعراء والفلاسفة الصوفيين ويقوم من خلال ذلك باختبار رقصة صوفية تأملية، مصدر آخر هو الكتاب الشهير الصادر عام 1972 - النورس جوناثان لفينجستون للمؤلف ريتشارد باخ والذي يتضمن صور راسل مونسون التي حُفرت في أذهان الكثيرين؛

ظل هذا الكتاب على مدار
أجيال عديدة أشبه بمنارة فكرية فيما يتعلق بقوة التفكير في التأثير على العالم المادي الذي نعيش فيه وعلى قدرة ذلك النورس الموجود في داخل كل واحد منا على التحليق. كما وكان الكتاب معلماً من ناحية إدراك القدرة الذاتية على تخطي مسألة الامتثال والتبعية لأي طائفة أو مجموعة أو جماعة واختيار شيء مختلف.

رافقت رواية "النورس جوناثان ليفنجستون" تسفيكا وكانت حاضرة
في جميع محادثاتنا خلال إنشاء المعرض. ذوو الأجنحة يستخدمون الحركة ليعيشوا. أصحاب البصيرة والخيال الواسع يستخدمونها ليتطوروا. هم الذين يحيدون عن حياتهم الروتينية، يبصرون بعيداً، أبعد مما يمكن أن يتخيله العقل. هم يفعلون ذلك بواسطة الجسد من خلال "التمرن على التحليق"، تمرن مبني على الحركة. عنصر الحركة هو الذي يمكنهم من التقدم والتحرك. كونه جزءاً من العالم الجسماني، فهو قائم على تدريبات عبثية وكثيرة. يعتبر وسط النحت الكلاسيكي من ناحية الجوهر تقريباً العكس التام للحركة. تسفيكا ألطمان ينطلق من هذه العبثية لينحت ويفكر بشكل آخر.

فكرة الانسان كخالق يمكنه أن يختار درجة تطوره وليس كضحية للظروف المختلفة
والقدرة الذاتية لكل واحد منا على خلق واقعه
تنبع عند ألطمان من المنطلق الأساسي وهو: انه ينحت في الحجر والحديد، يطوي ويطرّق، يحفر ويقطع. عملية ابداع المنحوتات مصحوب بجهد جسماني كبير يتضمن استخدام أدوات عمل ثقيلة، لكن دون أن يبقى هناك أبدًا. يرافق ذلك الجهد أيضًا عمل دقيق يتعامل مع العمل الفني انطلاقًا من عدة مفاهيم وكأنه حلية.

يرقص ألطمان مع كل واحد من هذه المصادر رقصة طويلة وعميقة إنما مليئة بالبهجة والايمان
.

تسفيكا ألطمان بات واحدًا من أهل جفعات حبيبة
، عمل فيها، نحت فيها وقام بتدريس النحت فيها. هو مثال على امكانية وجود آراء مختلفة في حيز واحد. من خلال مشروع الفيديو آرت الذي قدمه ألطمان بعنوان "واحد" والذي يعتبر عملاً فريداً جدًا في الحيز النحتي، نرى بشكل واضح الفكر العقائدي الذي يحمله ألطمان بالنسبة لامكانية اعتياش كل الأديان على اختلافها.

"النورس المنطلق عالياً، هو الذي يبصر بعيداً". ريتشارد باخ / النورس جوناثان ليفنسجتون"

عنات ليدرور، القيّمة على المعرض.



____________________________________________________________________________
 Flying Upward 
Svika Altman

Sculptor Svika Altman's solo show at the GH Givat Haviva Art Gallery sums up years of sculpture and research in material and spirit, and over four years of flying in the realm of consciousness.

The exhibition creates a sculptural space in a wide range of materials, most of them heavy, which surprisingly create an airy space between them. The materials involved (basalt, iron, marble, stone, glass, industrial wood, tin, aluminum, sand, paper, writing) have physical, specific and spiritual weight. The sculpture materials, from the heaviest to the lightest, create unwritten poetry: for the air, the wind and flying in its various forms: aviation, circular, vertical and horizontal flight, diving, gliding and soaring. Between the lines, Altman draws one continuous line connecting matter and spirit.

Svika Altman's father worked for Israel Aerospace Industries for many years. Svika himself has an inexplicable fear of birds. Here he finds himself sculpting them repeatedly in different materials and relationships. He sketches out their - our - flight options.

Altman works in close interplay with an assortment of sources, including Judaism as a cultural and spiritual way of life he explores in his personal life; the wisdom of Rumi, considered to be the finest Sufi poet and thinker, through which he practices a meditative Sufi dance; and the groundbreaking 1970 book, Jonathan Livingston Seagull, By Richard Bach, with Russell Munson's unforgettable photographs.

For entire generations this book was a shining example of the power of thought to influence the physical world we live in, as well as the ability of the seagull within each of us to fly. It was also a milestone in the perception of personal ability to rise beyond the conformist tendencies of a flock, group or society, and to choose otherwise.

Jonathan Livingston Seagull accompanied Svika and then the two of us in our discussions throughout the process of creating the exhibition. Birds use movement to live. Visionaries use it to evolve. They are the ones who go out of the ordinary, who see far, beyond the imaginable. They do this through the body while practicing flight, a practice based on movement. The movement motif is the one that allows them to move forward and move on. Being part of the physical world, such practice is considerable and Sisyphean. The classic sculpture medium is essentially the exact opposite of movement. Yet it is in that same Sisyphean manner that Svika Altman works and thinks.

For Altman, the concept of the human being as the creator who chooses the degree of his/her development and is not a victim of circumstance, and the personal ability of each one of us to create reality, comes from the most basic place: he carves in stone and iron, bends and cuts, chisels and engraves. The creative process is accompanied by tremendous physical effort, with heavy tools, but it does not stop there. It is complemented by a refined process that treats the piece in many ways as a jewel.

With each of these sources, he dances a long and deep dance, alive with joy and faith.

Svika Altman is a Givat Haviva man. He worked here, made sculptures, taught sculpture. He is an example of the possibility of the simultaneous existence of a variety of opinions in one space. His work, One, a video art that is an exceptional piece in the sculptural space, manifests his belief in the coexistence of all religions.

 “The gull sees farthest who flies highest.”
                                                                        (Richard Bach, Jonathan Livingston Seagull)

                                                                                                              Anat Lidror, Curator
_________________________
The GH Art Gallery  Opening Hours  
SUN – THU 9:00 - 16:00
SAT – 10:00 - 14:00
Site: www.artcenter.org.il | Office: +972-4-6372824 | E-Mail: artgvha@givathaviva.org.il
Instagram - The GH Art Gallery