'המגביה עוף'- צביקה אלטמן בתערוכת יחיד


המגביה עוּף - צביקה אלטמן  

אוצרת: ענת לידרור 15.8.20 - 4.7.20

מראה הצבה

תערוכת היחיד של הפסל צביקה אלטמן בגלריה GH גבעת חביבה לאמנות מסכמת שנים של פיסול ומחקר בחומר וברוח, ומעל ארבע שנות תעופה במרחבי התודעה.
התערוכה יוצרת מרחב פיסולי במנעד גדול של חומרים,

מרביתם כבדים, שבאופן מפתיע יוצרים ביניהם חלל אוורירי. החומרים המשתתפים במשחק
(בזלת, ברזל, שיש, אבן, זכוכית, עץ תעשייתי, פח, אלומיניום, חול, נייר, כתב) הם
נוצרת שירה בלתי כתובה: לאוויר, לרוח ולתעופה על מצביה השונים: טיסה, תעופה בעלי משקל פיזי, סגולי ורוחני. מתוך חומרי הפיסול, מן הכבדים ועד לקלים שבהם, אחד בין החומר לרוח.
מעגלית, אנכית ואופקית, צלילה, דאייה, נסיקה. בין השורות אלטמן בעצם משרטט קו רציף

זוגיות מאוזנת 2, 2020. זכוכית

 אמת אחרת 0794, 2020. עץ תעשייתי, מצפן, דפי בוקר 

אביו של צביקה אלטמן היה מעובדי התעשייה האווירית שנים רבות. צביקה עצמו מפחד מציפורים פחד בלתי מוסבר. כאן הוא מוצא עצמו מפסל אותן שוב ושוב בחומרים שונים, במצבים וביחסים שונים. הוא משרטט את אפשרויות התעופה שלהן, שלנו.

אלטמן מלווה את עבודתו ביחסי גומלין הדוקים עם אוסף מקורות, ביניהם היהדות כדרך חיים תרבותית ורוחנית אותה הוא חוקר בחייו האישיים, חוכמתו של רוּמי שנחשב לגדול המשוררים וההוגים הסוּפיים, דרכה הוא מתרגל ריקוד סופי מדיטטיבי, והספר פורץ התודעה משנת 1970 'ג'ונתן ליווינגסטון השחף' של ריצ'ארד באך ובו צילומיו של ראסל מונסון שנחרתו בתודעת רבים.

ספר זה היה עבור דורות שלמים מגדלור תפיסתי בנוגע לכוחה של המחשבה להשפיע על העולם הפיזי בו אנו חיים, כמו על יכולתו של השחף שבתוך כל אחד מאתנו לעוף. הוא היה גם אבן דרך בתחום תפיסת היכולת האישית להתרומם מעבר לנטיות הקונפורמיסטיות של להקה, קבוצה או חברה, ולבחור אחרת.

ל"ו צודקים מעדת שחרית, 2020

סיפור משפחתי, 2019. ברזל 

 'ג'ונתן ליווניגסטון השחף' ליווה את צביקה ואחר כך את שנינו בשיחותינו לאורך תהליך יצירת התערוכה. בעלי הכנף משתמשים בתנועה כדי לחיות. מתוכם "בעלי המעוף" משתמשים בה כדי להתפתח. הם אלו היוצאים מהשגרה, רואים רחוק, מעבר למה שניתן לדמיין. הם עושים זאת דרך הגוף תוך שהם עוסקים ב"אימוני תעופה", אימונים המושתתים על תנועה. מוטיב התנועה הוא זה שמאפשר להם להתקדם ולנוע הלאה. מהיותו חלק מהעולם הפיזי הוא כרוך באימון סיזיפי ורב. מדיום הפיסול הקלאסי הוא במהותו כמעט ההיפך הגמור מתנועה. צביקה אלטמן מתוך אותה סיזיפיות, מפסל וחושב אחרת.  

תפיסת האדם כבורא הבוחר את דרגת התפתחותו ולא כקורבן של נסיבות, ויכולתו האישית של כל אחד מאתנו ליצור מציאות, מגיעה אצל צביקה אלטמן מהמקום הבסיסי ביותר: הוא חוצב באבן וברזל, מכופף ומרַקֵע, חורט וחותך. תהליך היצירה מלווה בפעולות הכרוכות במאמץ פיזי עצום, עם כלי עבודה כבדים, אך לעולם לא נותר שם. מתלווה אליו טיפול מעודן המתייחס לעבודה במובנים רבים כתכשיט.

עפתי, 2020. ברזל 
  
עם כל אחד מן המקורות האלו הוא רוקד ריקוד ארוך ועמוק אך מלא חדווה ואמונה.

צביקה אלטמן הוא איש גבעת חביבה. הוא עבד בה, פיסל בה, לימד בה פיסול. הוא דוגמה לאפשרות קיום של דעות שונות במרחב אחד. בעבודתו 'אחד', וידאו ארט שהינו עבודה יוצאת דופן במרחב הפיסולי, באה לידי ביטוי תפיסת אמונתו המכילה את אפשרות המחיה לכל הדתות באשר הן.

"השחף המגביה עוף, הוא זה המרחיק ראות".                                                

     ריצ'ארד באך / 'ג'ונתן ליווינגסטון השחף'

ענת לידרור, אוצרת התערוכה.

פריים מתוך: אחד, 2020. וידאו ארט, 6:45 דקות

________________________________________________

الانطلاق الى الأعالي 

تسفيكا ألطمان

המגביה עוף, 2019. עץ תעשייתי, ברזל.                

إن المعرض الفردي للنحات تسفيكا ألطمان في صالة GH جفعات حبيبة للفنون يُلخص سنوات من النحت والبحث في المادة والروح، وأكثر من 4 سنوات من التحليق في ثنايا الوعي. يخلق المعرض حيزًا نحتيًا يتضمن تشكيلة مواد واسعة ومتناغمة، مُعظمها  ثقيلة، والتي للوهلة الأولى وبشكل مفاجىء تخلق حيزًا سماوياً بينها. المواد المُستخدمة في الأعمال (البازلت، الحديد، الرخام، الحجر، الزجاج، الخشب الصطناعي، الصفيح، الألمنيوم، الرمل، الورق، الخط) هي مواد لها وزنها الفعلي، النوعي والروحانينرى من خلال المواد المستخدمة ، الثقيلة منها والخفيفة، ولادة قصيدة شعرية غير مكتوبة: للهواء، للروح وللطيران بأشكاله وحالاته المختلفة: طيران، تحليق دائري، عامودي وأفقي، غوص، طيران شراعي، تسلق. يبدو بين السطور أن ألطمان يرسم خطًا متواصلاً واحدًا يوصل بين المادة والروح.

כיפה לבנה, 2009. יציקת שיש        

كان والد تسفيكا ألطمان عاملا في الصناعات الجوية لسنوات طويلة؛ أما تسفيكا فهو يخاف من العصافير خوفًا شديدًا وغير مفهوم؛ وهنا يجد نفسه ينحتها مرارًا وتكرارًا بمواد مختلفة، بحالات وبنسب مختلفة، ولكن يقوم برسم امكانيات تحليقها، تحليقنا. أعمال ألطمان مصحوبة بعلاقة تبادلية وطيدة مع عدة مصادر، من بينها: اليهودية كأسلوب حياة ثقافي وروحاني وهو الأمر الذي يبحثه في حياته الشخصية، حكمة جلال الدين الرومي الذي يُعتبر واحدًا من أهم الشعراء والفلاسفة الصوفيين ويقوم من خلال ذلك باختبار رقصة صوفية تأملية، مصدر آخر هو الكتاب الشهير الصادر عام 1972 - النورس جوناثان لفينجستون للمؤلف ريتشارد باخ والذي يتضمن صور راسل مونسون التي حُفرت في أذهان الكثيرين؛ 

ظل هذا الكتاب على مدار أجيال عديدة أشبه بمنارة فكرية فيما يتعلق بقوة التفكير في التأثير على العالم المادي الذي نعيش فيه وعلى قدرة ذلك النورس الموجود في داخل كل واحد منا على التحليق. كما وكان الكتاب معلماً من ناحية إدراك القدرة الذاتية على تخطي مسألة الامتثال والتبعية لأي طائفة أو مجموعة أو جماعة واختيار شيء مختلف.

גם עם כנף אחת מאבן אפשר לעוף, 2018. אבן בזלת    

رافقت رواية "النورس جوناثان ليفنجستون" تسفيكا وكانت حاضرة في جميع محادثاتنا خلال إنشاء المعرض. ذوو الأجنحة يستخدمون الحركة ليعيشوا. أصحاب البصيرة والخيال الواسع يستخدمونها ليتطوروا. هم الذين يحيدون عن حياتهم الروتينية، يبصرون بعيداً، أبعد مما يمكن أن يتخيله العقل. هم يفعلون ذلك بواسطة الجسد من خلال "التمرن على التحليق"، تمرن مبني على الحركة. عنصر الحركة هو الذي يمكنهم من التقدم والتحرك. كونه جزءاً من العالم الجسماني، فهو قائم على تدريبات عبثية وكثيرة. يعتبر وسط النحت الكلاسيكي من ناحية الجوهر تقريباً العكس التام للحركة. تسفيكا ألطمان ينطلق من هذه العبثية لينحت ويفكر بشكل آخر.

فكرة الانسان كخالق يمكنه أن يختار درجة تطوره وليس كضحية للظروف المختلفة والقدرة الذاتية لكل واحد منا على خلق واقعه تنبع عند ألطمان من المنطلق الأساسي وهو: انه ينحت في الحجر والحديد، يطوي ويطرّق، يحفر ويقطع. عملية ابداع المنحوتات مصحوب بجهد جسماني كبير يتضمن استخدام أدوات عمل ثقيلة، لكن دون أن يبقى هناك أبدًا. يرافق ذلك الجهد أيضًا عمل دقيق يتعامل مع العمل الفني انطلاقًا من عدة مفاهيم وكأنه حلية.

 ל"ו צודקים מעדת שחרית, 2020.

يرقص ألطمان مع كل واحد من هذه المصادر رقصة طويلة وعميقة إنما مليئة بالبهجة والايمان. تسفيكا ألطمان بات واحدًا من أهل جفعات حبيبة، عمل فيها، نحت فيها وقام بتدريس النحت فيها. هو مثال على امكانية وجود آراء مختلفة في حيز واحد. من خلال مشروع الفيديو آرت الذي قدمه ألطمان بعنوان "واحد" والذي يعتبر عملاً فريداً جدًا في الحيز النحتي، نرى بشكل واضح الفكر العقائدي الذي يحمله ألطمان بالنسبة لامكانية اعتياش كل الأديان على اختلافها.

זוגיות מאוזנת 1, 2020. זכוכית.              

"النورس المنطلق عالياً، هو الذي يبصر بعيداً". ريتشارد باخ / النورس جوناثان ليفنسجتون"

عنات ليدرور، القيّمة على المعرض.

נאחז בטפרים, 2018. ברזל      

________________________________________________

 Flying Upward 

Svika Altman

צלילה, 2020. ברזל

Sculptor Svika Altman's solo show at the GH Givat Haviva Art Gallery sums up years of sculpture and research in material and spirit, and over four years of flying in the realm of consciousness.

The exhibition creates a sculptural space in a wide range of materials, most of them heavy, which surprisingly create an airy space between them. The materials involved (basalt, iron, marble, stone, glass, industrial wood, tin, aluminum, sand, paper, writing) have physical, specific and spiritual weight. The sculpture materials, from the heaviest to the lightest, create unwritten poetry: for the air, the wind and flying in its various forms: aviation, circular, vertical and horizontal flight, diving, gliding and soaring. Between the lines, Altman draws one continuous line connecting matter and spirit.

חלל, 2016. אבן  

Svika Altman's father worked for Israel Aerospace Industries for many years. Svika himself has an inexplicable fear of birds. Here he finds himself sculpting them repeatedly in different materials and relationships. He sketches out their - our - flight options.

Altman works in close interplay with an assortment of sources, including Judaism as a cultural and spiritual way of life he explores in his personal life; the wisdom of Rumi, considered to be the finest Sufi poet and thinker, through which he practices a meditative Sufi dance; and the groundbreaking 1970 book, Jonathan Livingston Seagull, By Richard Bach, with Russell Munson's unforgettable photographs.

For entire generations this book was a shining example of the power of thought to influence the physical world we live in, as well as the ability of the seagull within each of us to fly. It was also a milestone in the perception of personal ability to rise beyond the conformist tendencies of a flock, group or society, and to choose otherwise.

Jonathan Livingston Seagull accompanied Svika and then the two of us in our discussions throughout the process of creating the exhibition. Birds use movement to live. Visionaries use it to evolve. They are the ones who go out of the ordinary, who see far, beyond the imaginable. They do this through the body while practicing flight, a practice based on movement. The movement motif is the one that allows them to move forward and move on. Being part of the physical world, such practice is considerable and Sisyphean. The classic sculpture medium is essentially the exact opposite of movement. Yet it is in that same Sisyphean manner that Svika Altman works and thinks.

For Altman, the concept of the human being as the creator who chooses the degree of his/her development and is not a victim of circumstance, and the personal ability of each one of us to create reality, comes from the most basic place: he carves in stone and iron, bends and cuts, chisels and engraves. The creative process is accompanied by tremendous physical effort, with heavy tools, but it does not stop there. It is complemented by a refined process that treats the piece in many ways as a jewel.

With each of these sources, he dances a long and deep dance, alive with joy and faith.

פריים מתוך: אחד, 2020. וידאו ארט, 6:45 דקות

Svika Altman is a Givat Haviva man. He worked here, made sculptures, taught sculpture. He is an example of the possibility of the simultaneous existence of a variety of opinions in one space. His work, One, a video art that is an exceptional piece in the sculptural space, manifests his belief in the coexistence of all religions.

 “The gull sees farthest who flies highest.”

(Richard Bach, Jonathan Livingston Seagull)                                     

Anat Lidror, Curator

רצוא ושוב, 2020. פח מגולוון, לוח עץ תעשייתי      

"ראשית" אמר בקול כבד, "עליכם להבין כי השחף הינו
רעיון החופש הבלתי-מוגבל, בדמותו של השחף הגדול, וכי גופכם כולו מקצה-כנף
עד קצה-כנף, אינו אלא מחשבתכם עצמה".

(מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף, 1970, עמ' 93)

"قبل كل شيءً" قال بصوت ثقيل، "يجب أن تدركوا أن النورس هو فكرة الحرية غير المتناهية، إنها بشخصية النورس العظيم، وأن كامل جسدكم من طرف جناح واحد الى طرف الجناح الآخر، ليس سوى أفكاركم ذاتها".

(من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

"To begin with," he said heavily, "you've got to understand that a seagull is an unlimited idea o freedom, an image of the Great Gull, and your whole body, from wingtip to wingtip, is nothing more than your thought itself."

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)   

מופשט 1, 2018. אבן בזלת

        

מופשט 2, 2017. עץ תעשייתי                             

"אם אמנם תלויה ידידותנו בדברים כגון מרחב וזמן, הרי כאשר נצליח לבסוף להתגבר על המרחב והזמן, נשמיד את אחוותנו-שלנו עצמה ! אך אם נתגבר על המרחב, כל שיוותר לנו הוא הכאן. אם נתגבר על הזמן, כל שיוותר לנו הוא העכשיו. ובכן, האם אינף סבור כי נוכל להיפגש פעם-פעמיים בתווך, בין כאן לעכשיו?"

(מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף, 1970, עמ' 63)

"إذا كانت صداقتنا تتعلق حقاً بأمور مثل المسافة والزمن، فعندما نتغلب في النهاية على المسافة والزمن، فإننا سنحطّم أخوّتنا بأيدينا! لكن إذا تغلبنا على المساحة، فلن يتبقى غير هنا. وإذا تغلبنا على الزمن، فلن يتبقى غير الآن. وإذاً، ألا تعتقد أنه يمكننا الالتقاء مرة أو مرتين في الفراغ بين هنا والآن؟"

   (من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

If our friendship depends on things like space and time, then when we finally overcome space and time, we've destroyed our own brotherhood! But overcome space, and all we have left is Here. Overcome time, and all we have left is Now. And in the middle of Here and Now, don't you think that we might see each other once or twice?

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)

"אם רצונך בכך, נוכל להתחיל להתאמן בזמן," אמר צ'אנג, "עד שתוכל לטוס את העבר ואת העתיד. לאחר-מכן תהיה נכון להחל בדבר הקשה, הנשגב והמשעשע מכל. נכון תהיה להתחיל לטוס מעלה וללמוד את משמעותם של טוב-הלב והאהבה."                                  

(מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף, 1970, עמ' 61)

"إذا كنت ترغب بذلك، يمكننا البدء بالتدرب على الطيران بالزمن"، قال تشاينج، "الى أن تستطيع الطيران في الماضي وفي الحاضر. ثم ستكون جاهزاً للبدء بالشيء الصعب، السامي والمسلي أكثر من أي شيء. ستكون جاهزاً للبدء بالطيران الى أعلى وأن تتعلم معنى طيبة القلب والحب."

 (من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

"We can start working with time if you wish," Chiang said, "till you can fly the past and the future. And then you will be ready to begin the most difficult, the most powerful, the most fun of all. You will be ready to begin to fly up and know the meaning of kindness and love."

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)

מראה הצבה

"ברצוני ללמוד לטוס כך," אמר ג'ונתן, ואור ריצד בעיניו. "אמור לי מה עלי לעשות." צ'אנג דיבר לאיטו והתבונן בשחף הצעיר בקפידה רבה. "על מנת לטוס מהיר כמחשבה, כל מקום," אמר, עליך לפתוח בידיעה כי כבר הגעת שמה..."                 (מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף", 1970, עמ' 59)

"أريد أن أتعلم كيف أطير هكذا"، قال جوناثان، وقد ومض في عينيه نور غريب. "قل لي ماذا يجب أن أفعل." تحدث تشاينج ببطء وهو يراقب النورس الأصغر سناً بأشد انتباه. "لكي تطير بسرعة الأفكار، إلى أي مكان، عليك أن تبدأ بالثقة بأنك قد بلغت مقصدك بالفعل..."

(من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

"I want to learn to fly like that," Jonathan said, and a strange light glowed in his eyes. "Tell me what to do." Chiang spoke slowly and watched the younger gull ever so carefully. "To fly as fast as thought, to anywhere that is," he said, "you must begin by knowing that you have already arrived…"                                         

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)

 הוא דיבר על דברים פשוטים מאד - כי טבעי הוא לשחף לעופף, כי החופש הוא מהו הווייתו, כי עליו להרחיק מעליו את כל העומד בדרכו של חופש זה -  ויהא זה חוק או אמונה תפלה או הגבלה מכל סוג שהוא. "להרחיקם מעלינו?" בקע קול מתוך ההמון. "אף אם חוק העדה הוא?" "החוק היחיד הוא זה המוביל אל החופש" אמר ג'ונתן. "זהו החוק היחיד ואין בלתו".

(מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף, 1970, עמ' 83)

لقد تكلم عن أمور في غاية البساطة – أن من حق كل نورس أن يطير، وأن تلك الحرية هي كينونته، لأنه يجب أن يبعد عنه كل من يعترض طريق هذه الحرية – وليكن هذا قانوناً أو معتقداً قديماً أو قيداً من أي نوع كان. "أن نبعدوهم من فوقنا؟" صدح صوت من بين الحشد. "حتى لو كان قانون الطائفة؟" "القانون الوحيد هو ذلك القانون الذي يقود الى الحرية" قال جوناثان. "إنه القانون الوحيد ولا أحد سواه".

(من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

חתוך את השמיים, 2019. שיש טורקי

He spoke of very simple things - that it is right for a gull to fly, that freedom is the very nature of his being, that whatever stands against that freedom must be set aside, be it ritual or superstition or limitation in any form. "Set aside," came a voice from the multitude, "even if it be the Law of the Flock?" "The only true law is that which leads to freedom," Jonathan said. "There is no other."

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)

חלל, 2016. אבן    

 במהירות של מאתיים וחמישים מילין-שעה חש כי הוא קרב לגבול המהירות המירבית בטיסה אופקית. במאתיים ושבעים ושלושה מילין-שעה חשב כי הוא טס במהירות הגדולה ביותר אליה יוכל להגיע והתאכזב קמעא. אכן, היה גבול למה שיכול הגוף החדש לעשות, ואף שמהירותו היתה גדולה בהרבה משיאו הישן בטיסה אופקית, בכל זאת עמד בפניו גבול שכדי לפרצו צריך יהיה מאמץ אדיר. 

בגן העדן אסור שיהיו גבולות, הירהר. 

 (מתוך ג'ונתן לוינגסטון השחף, 1970, עמ' 51)

عندما بلغ سرعة مائتين وخمسين ميلاً في الساعة شعر بأنه كان يقترب من سرعته القصوى في مستوى الطيران هذا. وعندما بلغ سرعة مائتين وثلاثة وسبعين، ظن أنه يطير الآن بأقصى سرعة يمكنه بلوغها ثم خاب ظنه قليلاً. فعلاً، فقد كان هناك حد لقدرة هذا الجسد الجديد. ورغم أن سرعته فاقت كثيراً سرعته القياسية القديمة في الطيران، إلا أن حداً وقف أمامه احتاج الى جرأة كبيرة ليخترقه. ممنوع أن تكون حدود في الجنة، فكر وقال.

(من رواية النورس جوناثان لفينجستون، 1970)

At two hundred fifty miles per hour, he felt that he was nearing his level-flight maximum speed At two hundred seventy-three he thought he was flying as fast as he could fly, and he was ever so faintly disappointed. There was a limit to how much the new body could do, and though it was much faster than his old level-flight record, it was still a limit that would take great effort to crack.

In heaven, he thought, there should be no limits.

(From Jonathan Livingston Seagull by Richard Bach)

פריים מתוך: אחד, 2020. וידאו ארט, 6:45 דקות
אירועים בתערוכה: