בעיניים אחרות מציגים: 'הסעודה' - תערוכת צילום קבוצתית

 

לאירוע התערוכה בפייסבוק הצטרפו אלינו כאן

___________________________________________________

הסעודה

תערוכת הצילום ״הסעודה״ מציגה מבט ייחודי, אחר ושונה של קבוצת הנוער המשותפת של תכנית ב'עיניים אחרות' 2021 אל תוך נקודת מבטם של בני נוער ערבים ויהודים בתוך שנת הקורונה.

התערוכה מתייחסת ליצירת האמנות ״הסעודה האחרונה״ של לאונרדו דה וינצ׳י. הדימוי שצוטט בכל כך הרבה עבודות אמנות מצוטט הפעם בצורה שונה, בחרנו לקחת את הסעודה ולהתייחס לפריסה של האוכל, לצורת הישיבה, ולחוויה האסתטית שמגלמת חוויה חושית. לקחנו את הדימוי למקום של מפגש חגיגי, בו אוכל ערבי מסורתי, אוכל יהודי מתפוצות שונות וג׳אנק פוד מונחים זה לצד זה, מתמזגים לסעודה אחת גדולה בה תרבויות וטעמים משתלבים אך עם זאת כל תרבות שומרת על זהותה ועצם המפגש, הסעודה, מייצרים משהו חדש, משותף, המערער על הנחות יסוד ונרטיבים ישנים שאולי כבר לא רלוונטיים לתקופה זו;
אולי אינם רלוונטיים לנוער הזה שאוהב לאכול בעיקר המבורגר ופיצה.

הדימוי מציג סיום לנרטיב ההפרדה התרבותית ובניית נרטיב חדש של סעודה משותפת בה יש מקום למגוון הדתי, תרבותי וגם לאוכל שאינו שייך לתרבות זו או זו. דרך הסעודה המשותפת המציגים מציעים לצופה ״הצעת הגשה״ לחיבור תרבויות דרך אמנות, אוכל ומוזיקה. ה"סעודה" אינה ה"סעודה האחרונה" במובן של היצירה המקורית המוליכה לסיום, בגידה ומוות אלא היא הסעודה הראשונה בחיים המשותפים שהקבוצה מציעה.

השנה, שנת קורונה, המפגשים הפיזיים הפכו לווירטואליים וכך מצאנו את עצמנו לומדים זה על זה בעיקר דרך הזום. בחקירה המשותפת זה את זה דרך המסך עלו המון תיאורי אוכל וריחות של בית, בין הסגרים לבידודים, הבית הלך ותפס מקום גדול יותר בחיי הנערים והנערות וזכינו להכיר ולראות דרך המסך בתים שונים, תרבויות שונות ואוכל. הדבר היחידי שלא זכינו לחוות דרך המסך הוא את הטעמים והריחות. ידענו, שכאשר ניפגש, במציאות הפיזית, נרצה להפעיל את החושים, לטעום ולהריח, להוריד את המסכות ולאכול.

בזמן הצילום, בלי הכנה מראש התחילו תיפוף ושירה משותפת של הקבוצה, המוזיקה כמו נבעה מתוך הדימוי ואתה גם ההבנה שהחיבור קרה.

האירועים שקרו השנה, מבחוץ ומבפנים העלו שאלות רבות על החיבור והמפגש הבין תרבותי. לאחר שוך המלחמה להיפגש מחדש הצריכו תעוזה, פתיחות וכנות - לצאת ממקום הנוחות, להסכים לשבור דעות קדומות, לעבור דרך פחדים ולהסכים להיזכר כל פעם מחדש בנקודות החיבור, בקשר שנוצר ולא לתת לבחוץ לחדור אל הקבוצה שלנו. בני הנוער הבינו כי עליהם למצוא דרך להתמודד עם קושי ואי הסכמה, להסכים להתבונן ביחד ולדון בבעיות והדילמות שיש בחברה הישראלית המשותפת.

התערוכה מורכבת מדימוי הסעודה הגדול ומפירוק הסעודה לדימויים בודדים בו כל אחד מבני הנוער מופיע עם המאכל אותו הביא אל השולחן. מוצגים בה גם פורטרטים של בני הנוער, בסטודיו על רקע שחור מנותק מהקשר עם משפט אישי של כל אחד מהם על התהליך שעברו השנה, ודימויי עיניים באמצעות פנים המכוסים במסכה המתכתבת עם החיג׳אב ומוחקת כל סממן זיהוי כך שרק העיניים נותרות (עין אחת יהודייה ועין אחת ערביה).
דרך הדימויים ביקשנו לשאול שאלות בדבר שוני, דמיון, שוויון וזהות.

מראה נוסף ואחרון המוצג בתערוכה הוא וידאו של חברי הקבוצה מעיפים סביונים ברוח כמעין מביעים משאלה להפצת החיבור, השיח והאפשרות לחיים משותפים למעגל הרחב יותר.
 

מראה נוסף ואחרון המוצג בתערוכה הוא וידאו של חברי הקבוצה מעיפים סביונים ברוח כמעין מביעים משאלה להפצת החיבור, השיח והאפשרות לחיים משותפים למעגל הרחב יותר.

 

 

* קרדיט סטיילינג לשולחן הסעודה: מור עזוז דרור

                                                                                                                        ג'ינאן חלבי, דנה פרידלנדר 

                      ___________________________________________________


الوليمة

 

"الوليمة" هو عنوان معرض صور يطرح وجهة نظر مميزة، أخرى ومختلفة لمجموعة شبيبة مختلطة ممن شاركوا في برنامج "بعيون أخرى" 2021 ويعبر عن وجهة نظر أبناء شبيبة من العرب واليهود في سنة الكورونا.

 

يحاكي المعرض لوحة ليوناردو دافنشي، "العشاء الأخير". هذا العمل الفني تم اقتباسه في العديد من الأعمال الفنية وها هو اليوم يُطرح هذه المرة بشكل مختلف، اخترنا أن نأخذ الوليمة وأن نتطرق لتوزيع الطعام، طريقة الجلوس، والبعد الجمالي الذي يجسد تجربة حسية. أخذنا تلك المحاكاة الى فكرة لقاء احتفالي فيه مأكولات عربية تقليدية، مأكولات يهودية من الشتات اليهودي وطعام سريع كلها موجودة بجانب بعضها البعض، تندمج معًا لتشكل وليمة واحدة كبيرة تجمع ثقافات ونكهات مندمجة معًا ولكن رغم ذلك نرى بأن كل ثقافة تحافظ على هويتها وهذا التلاقي، المتمثل بالوليمة، يخلق شيئا جديدًا، مشتركًا، يقوّض تلك الأسس والمفاهيم القديمة التي ربما لم تعد ملائمة لهذه الحقبة؛ ربما لم تعد مناسبة لأبناء شبيبة هؤلاء الذين يحبون تناول البيتزا والهمبورغر.


تعرض هذه المحاكاة نهاية معينة لرواية الفصل الثقافي وبناء رواية جديدة عبارة عن وليمة مشتركة فيها مكان للتعددية الدينية، الثقافية وأيضًا للطعام الذي لا يتبع لهذه الثقافة أو تلك. يعرض المشاركون للمشاهد من خلال الوليمة المشتركة "طريقة تقديم" للربط بين الثقافات من خلال الفنون، الطعام والموسيقى. "الوليمة" هي ليست "العشاء الأخير" بما تعنيه اللوحة الأصلية التي تفضي إلى نهاية معينة، خيانة وموت، بل هي الوليمة الأولى في الحياة المشتركة التي تعرضها المجموعة.

 

هذه السنة، سنة كورونا، تحولت اللقاءات العادية الوجاهية الى لقاءات افتراضية وهكذا وجدنا أنفسنا نتعلم عن بعضنا البعض بالأساس من خلال منصة الزوم. خلال البحث المشترك، كل طرف عن الآخر، من خلال الشاشة، طفت على السطح توصيفات كثيرة تتعلق بالطعام والروائح البيتية، بين الاغلاقات والعزل، احتل البيت مكانة أكبر في حياة أبناء الشبيبة وهذا أتاح لنا أن نتعرف وأن نرى بيوتًا مختلفة، ثقافات وأطعمة مختلفة من خلال الشاشات. الشيء الوحيد الذي لم نحظ برؤيته من خلال الشاشات هي تلك النكهات والروائح. عرفنا بأننا عندما نلتقي في الواقع الحقيقي، سنرغب أن نشغّل حواسنا، أن نتذوق ونشم الرائحة، أن ننزع الكمامات ونأكل.

 

في وقت التصوير، وبدون تحضير مسبق، كان المشاركون يبدأون بقرع الطبول والعزف والغناء بشكل مشترك، وكأن الموسيقى نبعت من داخل تلك المحاكاة وكذلك الفهم بأن الرابط تم فعلا.

 

الأحداث التي وقعت هذا العام، خارجيا وداخليا، طرحت أسئلة كثيرة عن الترابط واللقاء بين الثقافات. إن اللقاء المتجدد بعد أن وضعت المعركة أوزارها احتاج الى كثير من الجرأة، الانفتاح والصراحة – الخروج من منطقة الراحة، الموافقة على تحطيم الأفكار المسبقة، تخطي الخوف والموافقة كل مرة من جديد على تذكر نقاط الربط بالعلاقة التي نشأت وألا نتيح لأي شيء خارجي أن يتغلغل داخل هذه المجموعة. أدرك أبناء الشبيبة أن عليهم أن يجدوا طريقة للتعامل مع الصعوبات والتباعد، والاتفاق على أن يتأملوا معًا وأن يناقشوا المشاكل والمعضلات الموجودة في المجتمع الإسرائيلي المُشترك.

 

المعرض مكوّن من صورة الوليمة الكاملة ومن تقسيم الوليمة إلى عدة صور منفصلة فيها كل واحد من المشاركين يظهر مع طبق الطعام الذي جلبه الى الطاولة. في المعرض أيضًا بورتريهات لأبناء شبيبة، في الاستوديو على خلفية سوداء منفصلة مع عبارة خاصة صاغها كل واحد منهم وتعبر عن التجربة التي مروا بها هذا العام، وصور للعين باستخدام وجه مغطى بقناع يتوافق مع الحجاب ويمحو أي علامة مميزة بحيث تبقى العيون فقط (عين واحدة يهودية وعين واحدة عربية).

من خلال الصور طلبنا طرح أسئلة حول الاختلاف، التشابه، المساواة والهوية.

 

  مشهد آخر وأخير ضمن المعرض هو فيديو يظهر فيه أعضاء المجموعة وهم يلقون أزهاراً في الريح كتعبير عن أمنيتهم بأن يعم الترابط، الحوار وإمكانية الحياة المُشتركة وأن يتوسع كل هذا الى الدائرة الأوسع.

قامت بتنسيق شكل مائدة الوليمة: مور عزوز درور

            

                                                                                                      جنان حلبي، دانا فريدلاندر


                      ___________________________________________________


The Feast


The photography exhibition "The Feast" offers a unique, different view by the members of the joint program "Through Other Eyes" 2021, presenting the point of view of Arab and Jewish youth within the Corona year.

 

The exhibition refers to Leonardo da Vinci's work, The Last Supper. The image, quoted in so many works of art, is treated differently this time. We chose to take the meal and relate to the layout of the food, the seating, and the aesthetic experience that embodies a sensory experience.

We took the image to a festive gathering place, where traditional Arab food, Jewish food from different origins and junk food are placed side by side, merging into one big feast where cultures and flavors are combined, yet each culture maintains its identity. It is the very encounter, the meal, which produces something new, common, challenging old assumptions and narratives that may no longer be relevant to this time; may not be relevant to these teens who like to eat mostly burgers and pizza.

 

The image presents an end to the narrative of cultural separation and the construction of a new narrative of a common meal where there is room for religious and cultural diversity, as well as for food that does not belong to either culture. Through the shared meal, the exhibitors offer the viewer a "serving suggestion" for connecting cultures through art, food and music. The "feast" is not the "last supper" in the sense of the original work that implies an ending, betrayal and death, but is the first meal in the shared life that the group proposes.

 

This year, the year of Covid-19, the physical encounters became virtual and so we found ourselves learning about each other mostly via Zoom. Many descriptions of the food and the smells of home came up during those joint explorations of each other through the screen. Between the lockdowns and quarantines, the home started to take up a bigger place in the lives of the boys and girls, and we got to know and see, through the screen, different homes, different cultures and food. The only thing we did not get to experience through the screen is the tastes and smells. We knew that when we finally met, in physical reality, we would want to activate our senses, taste and smell, take off the masks and eat.

During the filming, without prior preparation, the group started drumming and singing together, the music seemed to stem from the image and with it also the understanding that the connection has taken place.

 

The external and internal events that happened this year raised many questions about the intercultural connection and encounter. Holding a reunion after the end of the war required daring, openness and honesty - to get out of the comfort zone, agree to break prejudices, go through fears and agree to remember over and over again the connection points, the relationship that has been formed, and not let the outside world penetrate our group. The teens understood that they had to find a way to deal with difficulty and disagreement, to agree to look together and discuss the problems and dilemmas that exist in the shared Israeli society.

 

The exhibition consists of the large image of the feast and the dismantling of the meal into individual images in which each of the teens appears with the food s/he brought to the table. It also features portraits of the boys and girls, in a studio against a black background detached from the context, with each teen's personal statement about the process they went through this year, and images of eyes in a face covered with a mask that corresponds with the hijab and erases any sign of identification so that only the eyes remain (one Jewish eye and one Arab eye).

Through the images, we tried to ask questions about difference, similarity, equality and identity.

 

Another and final image displayed in the exhibition is a video of the group members blowing groundsel flowers in the wind, as a kind of wish to spread the connection, dialogue and the possibility of living together to a wider circle.

 

                                                                                                                   Jinan Halabi, Dana Friedlander

 

Table styling: Mor Ezuz-Dror